Het zijn de kleine dingen die het doen

Toen Frans Schepman met pensioen ging besloot hij met mensen bezig te blijven, liever dan met de spreekwoordelijke geraniums. Als vrijwilliger natuurlijk: “Ik geloof nu eenmaal in de solidaire samenleving.”

Nadat zijn eigen moeder na een TIA in een verpleeghuis kwam, zag Frans haar in de versukkeling raken. “Maar omdat wij een groot gezin hebben, was er in ieder geval heel vaak iemand bij haar. Veel andere mensen daar hadden dat niet. Ik zag hoe heerlijk ze het vonden als je eens een praatje met ze maakte.”

“Mijnheer Borsboom (78) is een lieve, zachte man, die nooit bezoek krijgt. Hij is nog behoorlijk mobiel, maar doet eigenlijk bijna niets. Door zijn afasie is het heel moeilijk om contact te krijgen. Ik probeer al vragende zijn geheugen wat aan te spreken. Ik vraag over motoren waar hij vroeger veel mee had. Dan heeft hij alleen hele lange jaaaaa’s… Maar in zijn gezicht zie ik soms toch een glimp van waardering.” Het zijn die kleine dingen die het ‘m doen: “Zag je dat hij mij net herkende? Prachtig toch.”

Frans ziet er naar uit om, na de benoeming door de kanonrechter, ook deel kunnen nemen aan het officiële afdelingsoverleg. “Ik denk dat ik dan nog meer over mijnheer Borsboom te weten ga komen. Ga ik zeker naar vragen. Ik wil ook weten hoe ik beter om kan gaan met zijn afasie. Verder kom ik dat overleg ook weer niet binnenstappen met de houding van ‘ik weet het wel’. Er werken hier allemaal professionals. Ik ga ervan uit dat zij de goede beslissingen nemen. Maar als het moet ben ik er wél voor mijnheer Borsboom.”

Mentor Frans Schepman:
“Door zijn afasie is het heel moeilijk om contact te krijgen. Als ik iets vraag heeft hij meestal alleen hele lange jaaaaa’s… Maar in zijn gezicht zie ik soms toch een glimp van waardering. Prachtig toch?”