Droomreis

Een reis naar Amerika – dat was zijn grootste wens. Maar dat die ooit werkelijkheid zou worden, wist hij niet, totdat Frans zijn mentor werd.

Frans Prins had al vóór zijn pensionering een duidelijk doel voor ogen: mentor worden van iemand die hij kon helpen en leren kennen. Iets betekenisvols doen voor een ander. Wat hij niet had verwacht, was dat hij zichzelf door dit mentorschap nóg beter zou leren kennen. Zijn cliënt daagde hem uit – keer op keer.

Inmiddels is Frans al drie jaar de mentor van Hashem, een man uit Afghanistan die naar Nederland kwam om Bouwkunde te studeren. Trots vertelt Hashem over zijn bijdrage aan de bouw van het Groninger ziekenhuis. Maar op veertigjarige leeftijd werd hij volledig blind. Zijn naaste familieleden wonen ver weg—in Amerika en Canada. De ambulant woonbegeleider van Bartiméus zette het mentorschap in gang, meer uit voorzorg dan uit noodzaak. Hashem wist goed wat hij wilde en kon zijn wensen helder verwoorden, maar overschatte zichzelf soms.  Hij ging akkoord met het mentorschap.

Zo kwam Frans in beeld. Beiden delen een interesse in politiek en leren elkaars taal aan de hand van spreekwoorden. “Die verdieping heeft een duidelijke functie,” vertelt Frans. “Naast dat we van elkaar leren, brengt het ook balans in de vele gesprekken over zorg. Mijn cliënt heeft hoge verwachtingen van de zorgverlening, maar daaraan kan lang niet altijd worden voldaan. Hij is rechtlijnig in zijn opvattingen en wensen, wat mijn onderhandelingsvaardigheden op de proef stelt. Maar ik zie dat het hem helpt. Ik stel mijn grenzen; hij leert soms water bij de wijn te doen. Dat versterkt onze relatie juist.”

Voor Frans is het mentorschap waardevol – vooral vanwege het sociale aspect. Zo nam hij het initiatief om de droomwens van zijn cliënt in vervulling te laten gaan: een reis naar familie in Amerika en Canada. Wat een lastig project leek, hield Frans niet tegen. Hij vulde documenten in, pleegde telefoontjes, vroeg medementoren om advies en regelde veel. Dankzij de goede voorbereidingen van woonbegeleiders vloog een van de broers vanuit Amerika naar Nederland om Hashem op te halen en te begeleiden.

Twee weken lang genoot Hashem van zijn familie, zijn Afghaanse roots, het eten en de cultuur. De vraag of hij in Amerika wilde blijven zodat familie voor hem kon zorgen, raakte hem diep. Maar hij koos ervoor om terug te keren naar Nederland—zijn thuis. Met een koffer vol herinneringen aan een onvergetelijke reis, mede mogelijk gemaakt door het fonds van de Landelijke Stichting voor Blinden en Slechtzienden.