Van cliënt tot gezinslid

Hoe een mentorschap uitgroeide tot een bijzondere familieband

Bijna zeven jaar geleden werd Sylvia O. aangemeld bij Stichting Mentorschap Haag en Rijn. Sylvia had een zwaar verleden en weinig contact met haar familie. Met een klein sociaal netwerk stond ze er grotendeels alleen voor. Haar leven was instabiel en turbulent, en ze had door haar licht verstandelijke beperking begeleiding nodig. Bovendien maakt haar ziekte, de ziekte van Steinert, haar situatie extra moeilijk. Deze progressieve aandoening verzwakt haar spieren, en uiteindelijk zal Sylvia eraan overlijden.

Sylvia woont in een woonvoorziening met 24-uurszorg, maar er was iemand nodig om naast haar te staan bij het maken van belangrijke keuzes en het bewaken van haar belangen. Na een zoektocht vond ik Sabina, die bereid was het mentorschap op zich te nemen. Enkele maanden later werd dit mentorschap via de rechtbank formeel bekrachtigd.

In het begin bezocht Sabina Sylvia iedere twee weken, maar al snel ontstond een onregelmatig ritme. Soms zagen ze elkaar meerdere keren per week, soms enkele weken niet. Sylvia’s leven was onrustig. Er waren vaak gesprekken met zorgverleners over hoe ze de best passende zorg kon krijgen. Een verhuizing naar een nieuwe woonplek bleek een grote vooruitgang, waar Sylvia meer begeleiding op maat kreeg.

Als mentor hielp Sabina Sylvia met het maken van verantwoorde keuzes en zorgde ze ervoor dat Sylvia’s gezondheid goed werd gemonitord. Samen begeleidden ze haar bij talloze medische onderzoeken en behandelingen. Maar ondanks alle inspanningen, werd het Sabina op een bepaald moment duidelijk dat Sylvia niet gelukkig was met deze aanpak. Sylvia zei: “Ik leef liever iets korter, maar wel op mijn eigen manier.”

Deze woorden waren een keerpunt. Vanaf dat moment veranderde Sabina’s rol: het ging niet langer om behandelingen, maar om het creëren van kwaliteit van leven. Samen maakten ze een bucketlist, waarin Sylvia opschreef wat ze nog graag wilde doen. Sabina zette alles op alles om deze wensen te realiseren.

Sylvia werd steeds meer onderdeel van Sabina’s gezin. Ze leerde Sabina’s man, kinderen en zelfs haar moeder kennen, die Sylvia nu liefdevol “oma” noemt. Samen beleefden ze bijzondere momenten: dagjes uit, een vakantie in Portugal, en – zoals Sylvia het zelf omschrijft – het hoogtepunt: een bezoek aan Disneyland Parijs.

Sabina ondernam al deze activiteiten heel bewust, ondanks dat ze niet tot de formele taken van een mentor behoren. Naast deze mooie ervaringen bleven de serieuze thema’s echter ook aanwezig. Samen bereidden Sylvia en Sabina zich uitgebreid voor op Sylvia’s overlijden. Ze werkten aan het accepteren van dit onvermijdelijke einde en maakten een plan voor de laatste fase van Sylvia’s leven, geheel volgens haar wensen.

Sabina’s eerlijkheid speelt hierin een cruciale rol. Soms moet ze dingen zeggen die Sylvia liever niet hoort, maar met duidelijke uitleg komt er altijd begrip. Ondanks de moeilijke gesprekken en serieuze momenten, geeft Sylvia aan dat ze enorm veel plezier heeft met Sabina en haar steun onmisbaar vindt.

Vooraf hadden we nooit kunnen vermoeden dat dit mentorschap zou uitgroeien tot zoiets bijzonders en betekenisvols. Sylvia zegt hierover: “Ik had Sabina nooit willen missen.”

Wendy van Veen
Coördinator